24
mei
2018
0

Jouw pijn wil niet geheeld worden, maar welkom geheten

Vandaag zag ik een kort filmpje van Jeff Foster, met de titel:

“They don’t want to be healed, they want to be held”.

Hij vertelt dat healing, een proces is waar we van hier (pijn) naar daar (geluk, vrede, blijdschap) willen gaan. En daarmee houden we juist de pijn in stand. Hij maakt de vergelijking van al die onaangename gevoelens als verdriet, angst, twijfel, schuld- als kleine kinderen die aan je deur kloppen. Ze hebben het koud, ze hebben honger, ze zijn moe. Ze willen een onderdak, ze willen een welkom thuis waar ze ontvangen worden en vastgehouden worden. Een gevoel van thuis, en welkom geheten worden.

Jouw angsten zijn JOUW kinderen

Prachtig! Een thema waar ik vaak met mensen over spreek als ze voor het eerst bij me komen. Ze komen namelijk bij me om geholpen, geheeld te worden. Ze zoeken naar een gevoel van oprechte aandacht, erkenning voor hun pijn en problemen, een gevoel van welkom zijn met hun verhaal. Heel basaal, zoeken ze een gevoel van thuiskomen. Maar zolang we dat thuis buiten onszelf zoeken, zoeken we het op de verkeerde plek. Want jouw angsten, jouw pijn – in welke vorm ze dan ook tot je komen- zijn JOUW kinderen. Ze willen door JOU vastgehouden worden. In ieder moment dat ze komen. Ze willen bij je mogen horen, door jou geaccepteerd worden en door jou vasthouden worden.

Ze willen niet opgelost, gehealed, veranderd, geanalyseerd of getransformeerd worden. Ze willen een plek hebben bij je. Omdat jij de enige bent waar ze zich echt veilig voelen. Omdat jij de enige plek bent wat hun thuis is.

Wonderen gebeuren als we een thuis worden voor onze pijn

Wat een groot verschil om zo naar je eigen pijn, onzekerheid, angst of wat voor onaangenaams dan ook te kijken. En wat zie ik wonderen gebeuren als mensen kunnen toestaan om hun pijn toe te laten en ze welkom te heten bij zichzelf.

Als mensen tegen welke vermomming van pijn kunnen zeggen: ‘Ik hoor je aan de deur kloppen, ik voel hoeveel pijn het doet. Kom binnen, ik ontvang je. Ik luister, hier zijn de muren van aandacht. Kom op adem, wees jezelf. Dit is je thuis”.

Jeff Foster heeft zijn eigen woorden voor deze prachtige interpretatie van je eigen pijn. Een interpretatie die een paradigma verschuiving teweegbrengt in je eigen bewustzijn als je alle kinderen die zich aandienen in jou, welkom zult heten.

Bekijk hier het filmpje van Jeff Foster

26
feb
2018
0

Waarom ‘stuur’ jij als leidinggevende? Wat zegt dat over jou?

 

Neurologische principes en biologische oorsprong achter micro-management

Onlangs sprak ik met een senior manager, die zijn functie als algemeen directeur ingewisseld had voor een baan als commercieel directeur in een nieuwe organisatie. Zijn voorliefde en affiniteit lag meer in de commerciële hoek dan in het aansturen van een bedrijf in het algemeen. Maar commercieel directeur betekende in zijn geval ook meer management-achtige taken waaronder mensen aansturen en begeleiden. Iets wat hij in eerder jaren veel gedaan had, maar al lange tijd niet meer. Kortom; hij wilde actueel inzicht in psychologie en menselijk gedrag.

Hulpvraag; hoe kan ik me niet meer bemoeien?

Hij kwam bij mij om eens te sparren over zijn eigen valkuilen die hij bij zichzelf kende als manager. “Ik ben geneigd om me enorm met mensen te gaan bemoeien. Wat ze doen, hoe en wanneer. En ik weet dat dat absoluut niet meer kan”. Of ik hem kon helpen zich niet meer met mensen te bemoeien, want dat was uit den boze zo had hij gelezen in actuele management literatuur. “Daarbij, ik loop er zelf helemaal op leeg qua energie, en zadel mezelf op met operationele taken omdat ik ze door mijn bemoeienis naar me toe trek”, zo vertelde hij. “Dus, me niet meer bemoeien met mensen, hoe doe ik dat?”

Als mensen bij me komen met een heel stellige idee of een overtuiging, is mijn eerste reactie automatisch om die overtuiging in twijfel te trekken. Bemoeien, is dat per definitie slecht? Ik geloof dat niet. Ik geloof dat het nodig is dat we begrijpen waarom we doen wat we doen: vanuit welke intentie. En op basis van dat inzicht keuzes kunnen maken wat onszelf en onze omgeving het beste dient.

Neurologische mechanismen achter management skills

Ik geloof dat we alles kunnen doen vanuit 2 basis intenties: angst of liefde. En dan niet angst als in doodsangst en liefde als in romantische liefde. Maar angst als in het activeren van ons sympathische zenuwstelsel dat ons gereed maakt voor stress situaties en gevaar: ons lichaam maakt zich klaar om te vechten (lees bemoeien) of te vluchten. En liefde, waarbij het parasympatische zenuwstelsel actief wordt en ons lichaam in de rust en herstel modus komt.

Het allerbelangrijkste verschil tussen modus ‘vechten/vluchten’ en ‘rust & herstel’ is dat we enkel in die laatste modus ons brein optimaal benutten. Dan werken al onze cognitieve functies als geheugenopslag, logisch redeneren, overzicht en abstraheren, werkgeheugen etc, op zijn best. In modus ‘vechten & vluchten’ is dit precies andersom. Allerlei functies die we nodig hebben om ‘normaal’ te functioneren, nadenken en ons gedrag te reguleren werken niet meer. Boosheid en stress maakt ons letterlijk dom.

Functie van angst

Dat heeft een hele functionele reden die we overgeërfd van onze prehistorische voorvaderen die leefden in een tijd dat de enige sociale etiquette ‘eten of gegeten worden’ was. Stond er plots een leeuw voor je neus, dan had ons lichaam alle energie en functies nodig om te vechten met die leeuw, of heel hard te rennen. Het had absoluut geen enkel nut dat we op dat soort momenten ons geheugen konden gebruiken, abstracte vraagstukken konden oplossen of dat ons imuunsysteem zou werken. Als deze zaken werden uitgeschakeld ten behoeve van ons vermogen tot vechten of vluchten.

En dat systeem is nog altijd precies hetzelfde. We staan of in standje vechten/vluchten, of in standje rust/herstel. Bij eigenlijk alles wat we doen zitten we in een van deze modus.

Angst is geen gevaar!

Echter is het zo dat ons alarm systeem in ons brein (amygdala) geen onderscheid maakt tussen een leeuw of een ‘nog te halen deadline’. Of een beer en een functioneringsgesprek. Uit onderzoek blijkt ook dat ons brein precies op dezelfde wijze reageert wanneer wij ons bezig houden met zaken die ons stress geven op ons werk, als wanneer wij ’s nachts in ons bed liggen en plotseling voetstappen horen op de gang. Stresshormonen gieren door ons lijf, onze spieren spannen aan, onze hartslag verhoogt, onze zweetklieren begin vocht te produceren ter afkoeling. Kortom, stress. Op korte termijn is dit heel functioneel, maar op lange termijn ruïneert het ons hele gestel.

Ons brein en ons lichaam kunnen geen onderscheid maken tussen angst en gevaar. En dat is waar wij onze prefrontale hersengebieden voor moeten gebruiken, -die later in de evolutie gegroeid zijn toen we van Neanderthaler naar Homo Sapiens evolueerden- waarmee we subtiele informatie en kennis kunnen interpreteren en nuanceren. Het is van essentieel belang voor de kwaliteit van ons leven (en werken) om onderscheid te maken tussen angst en gevaar. Om daarmee onze primitieve en automatische lichamelijke reacties te overstijgen.

Bewustzijn: weten wat er gebeurt terwijl het gebeurt

“Waarom bemoei je je met mensen, kun je me dat vertellen?” vroeg ik hem. Hij vertelde me uitgebreid over verschillende situaties waarin hij vastliep en gaf concrete voorbeelden. En wat ik vermoedde klopte (gelukkig), er waren twee varianten van bemoeienis- een vanuit angst en een vanuit liefde.

Hij kon zich bemoeien met mensen vanuit angst, waarin ik varianten hoorden op: dit team werkt niet afgestemd, ze begrijpen het niet goed genoeg, dit kan beter, dit gaat niet goed zo”. Of hij kon zich bemoeien vanuit liefde: vanuit zijn eigen interesse in de invulling van bepaalde projecten, vanuit zijn passie voor alles wat ging over innovatie en techniek en hierin mensen mee wilde nemen, of vanuit inhoudelijke inspiratie die hij had en zich op die manier met de inhoud van het werk van zijn collega’s ‘bemoeide’.

Eenvoudig betekent niet makkelijk

Precies die twee motieven betekenden voor hem ook ‘leeglopen’ qua energie, of opgeladen thuiskomen van zijn werk.

Het lijkt zo eenvoudig, en dat is het ook want we hebben allen in innerlijk kompas dat ons op ieder moment feedback stuurt over ‘waar’ we zijn: standje angst of standje liefde. Het is heel eenvoudig. Maar het is absoluut niet makkelijk om ons daarvan bewust te worden en er vervolgens op te anticiperen. En anticiperen betekent naar mijn mening: alles wat je uit angst doet in je leven, niet meer doen. Angstreacties laten, geen gevaarreactie bedoel ik. Als er gevaar dreigt zeg ik zeker; anticipeer daarop. Maar de echt reële gevaren zijn voor ons op dit moment in de evolutie en qua geografische locatie heel gering.

Mindfull Management

Ik stelde dus voor om niet geheel alle bemoeienis te laten, maar een training in bewustzijn te doen: weten wat hij deed terwijl hij het deed. Mindfull management. En vanuit dat weten, keuzes te maken in zijn gedrag. Alle bemoeienis vanuit angst voor zijn eigen rekening te nemen: zelf aan de slag te gaan met deze interne angst-cues en de betekenis en eventuele oorsprong te achterhalen. Pas ‘bemoeien’ als je echt weet dat er gevaar voor de organisatie ontstaat. En de bemoeienis uit voorliefde, inspiratie, interesse of innovatielust, zeker te uiten. Te delen waarom (vanuit welke intentie) hij zich kwam ‘bemoeien’ en af te stemmen in hoeverre deze bemoeienis welkom en gepast is.

Onze volgende stap in de evolutie

Angst en liefde is eigenlijk het kompas waarop we ons hele leven baseren. Onbewust of bewust. Het gaat allemaal om bewustworden: weten wat er gebeurt terwijl het gebeurt. Want wat we ons bewust worden kunnen we veranderen. Bewustwording bevrijd ons van onze lichamelijke angstpatronen die niets met gevaar te maken hebben. En het is iets wat we op ieder willekeurig moment kunnen weten: wat gebeurt er nu, hier, in mij? Ik zie werelden veranderen op het moment dat mensen zichzelf deze vraag kritisch doch geduldig blijven stellen en er op anticiperen. Op deze manier zetten we een volgende stap in de evolutie.

13
dec
2017
1

Q & A

Question & Answers sessies

Ieder individu dat bij me komt heeft een uniek verhaal en een heel persoonlijke hulpvraag.
Toch ontdekte ik de afgelopen jaren ook enorm veel overlap en gelijkenis in de thema’s en vraagstukken waarmee mensen bij me komen. De esoterische inzichten, wetenschappelijke kennis en praktische richtinggevers die ik mensen aanreik tijdens 1 op 1 gesprekken, wil ik toegankelijk maken voor meer mensen en delen tijdens online bijeenkomsten.

Daarom start ik vanaf november met een reeks gratis online Q & A sessies waarin jij je vragen kunt stellen en waar wellicht ook andere personen inspiratie en inzicht uit kunnen putten.

Heb je interesse in de zaken waarover ik spreek en publiceer, en wil je persoonlijk een vraag stellen tijdens een Q & A sessie, stuur een mailtje naar: info@kernzaak.com en je ontvangt nadere informatie over data en tijdstippen en inlog.

 

12
nov
2017
1

Lezing: De betekenis van persoonlijke crisis

Depressieve gevoelens, burn-out en andere psychische of lichamelijke klachten zijn geen symptomen van een persoonlijk falen of ziekten die we moeten bestrijden. In tegenstelling; het zijn zeer gezonde reacties op een ongezonde denk- of leefstijl.

Jentien Keijzer is vrijgevestigd psycholoog in Amsterdam en helpt mensen om de oorsprong en betekenis van hun crisis te begrijpen. Ze begeleidt mensen om hun persoonlijke problemen vanuit een geheel ander perspectief te zien: als uitnodiging om hun bewustzijn te verruimen en hun levenshouding te transformeren.
Of het nu gaat om gezondheidsproblemen, relaties die op de klippen lopen, werk waarin we vastdraaien, depressie of burn-out, het gaat niet mis. Deze crises zijn stuk voor stuk signalen van ons binnenste, een oproep tot verandering en groei . Als we deze signalen gaan vertalen en begrijpen, kunnen we de kwaliteit van ons leven radicaal verbeteren.

Op dinsdagavond 28 november zal Jentien Keijzer een lezing geven over een andere kijk op persoonlijke crisis. Ze combineert nieuw wetenschappelijk onderzoek met esoterische inzichten en kennis uit oude spirituele wijsheidstradities. De lezing is een uitnodiging om onze visie op tegenslagen of problemen te overstijgen en onze relatie tot crisis te transformeren om zo om meer uit onszelf en ons leven te halen.

Datum: dinsdag 28 november 19.30 -21.30
Plaats: Restaurant ’t Spoor – Wendelnesseweg Oost 4, 5161ZA Sprang-Capelle
Aanmelden kan via info@spoor-t.nl of info@kernzaak.com

31
jul
2017
2

Meditatie: van dagelijkse oefening naar levenshouding

Al eerder schreef ik over cliënten die me vragen: “hoe hou je het vol? Om iedere dag van mensen te horen dat ze in de put zitten, wanhopig of depressief zijn, zich geen raad weten met zichzelf en hun problemen?”

Ik schreef toen ook over de oneliner die ik me vaak herinner: “What flows through you, comes to you”. Wat je aan een ander geeft, geef je aan jezelf. Wat vanuit jou stroomt naar een ander, stroomt natuurlijk door je heen. Dat kan niet anders. Daarbij, je kunt niet delen wat je niet bezit. Dus het delen van inzicht, begrip en mededogen, is impliciet de boodschap aan jezelf – hierover beschik ik, dit vermogen bezit ik. Daar jezelf iedere dag aan te herinneren is een enorm geschenk. Daarom houd ik het vol.

Hulpverlening gaat niet over de problemen van mensen, het gaat over het vermenigvuldigen van inzicht, kennis, wijsheid, opluchting, frisse moed, een nieuwe kijk of een ontlasten van pijn of verdriet. Onze problemen zijn een aanleiding, en een directe stuwkracht naar een hoger bewustzijnspotentieel dat ligt te wachten om door ons geleefd te worden.

Mediteren

Maar de in mijn ogen belangrijkste factor waardoor ik persoonlijk volhoud, is door iedere dag te mediteren. Op z’n minst en het liefst een uur. Eerder was ik er niet zo happig op om dit met mensen te delen, maar de tijd dat meditatie wordt afgedaan als iets vaags en onproductiefs voor zweverige hippies is nu wel voorbij, geloof ik.

De wetenschappelijke bewijzen blijven zich opstapelen: meditatie verhoogt onze concentratie en focus, boost ons immuunsysteem, vermindert angst, piekeren en depressies; het verlaagt onze bloeddruk, verbetert ons oplossend vermogen; het zelfhelend en zelfregulerend vermogen van ons lichaam neemt toe en het verbetert onze slaap.

Ongetwijfeld is er nog veel meer waaraan het bijdraagt, maar dit is even een greep uit de recent wetenschappelijk bewezen voordelen. Mij helpt meditatie voornamelijk om niet meegenomen te worden in alle verhalen. En niet alleen de verhalen van andere mensen die ik dagelijks hoor en, soms langdurig, volg. Het gaat ook over mijn eigen verhaallijnen en de dialogen in mijn hoofd.

En waar meditatie eerst een exercitie was als onderdeel van mijn dagelijkse routine, merk ik hoe langduriger mediteren je algehele levenshouding drastisch transformeert.

Weten wat er gebeurt terwijl het gebeurt

De, naar mijn mening, beste definitie van meditatie is: ‘weten wat er gebeurt terwijl het gebeurt’. Eenvoudigweg het trainen van opmerkzaamheid: waarnemen, observeren wat er in onze gedachtenwereld en gevoelsleven gebeurt. Zonder het te hoeven veranderen, zonder het te beoordelen, gewoon simpelweg getuige zijn van wat zich voordoet in mij en mijn omgeving. Het gevolg van het langdurig verblijven in deze waarnemersrol -langdurige meditatie- kan zijn dat we complete leegte, stilte, eenheid of soms zelfs alwetendheid en verlichting ervaren. Puur geluk. Maar dat is niet het doel van meditatie, dat kán een gevolg zijn. Het doel is opmerkzaamheid, simpelweg het opmerken wat er gebeurt terwijl het gebeurt.

Meditatieve levenshouding

Opmerkzaamheid. Weten wat er zich in je voordoet terwijl het zich voordoet. Deze omschrijving van meditatie leent zich voor veel meer dan enkel een dagelijkse oefening, even die pauze in alle drukte, een tooltje om te ontspannen.

Deze opmerkzame instelling kun je ook tot primaire levenshouding maken. Door in de rol van de waarnemer te blijven, ontstaat er afstand, een onthechten van dat wat er zich afspeelt in ons leven. Langzaam maar zeker lossen de identificaties met al onze rollen op en wordt de lading van het ‘drama’ in ons leven relatief en lichter. We kunnen vanuit deze afstand kiezen óf en hoe we reageren op alles wat zich voordoet in onze omgeving; de kunst van bewuste creatie. Dit leidt ons tot meesterschap over onszelf en ons leven.

Een meditatieve levenshouding klinkt ingewikkeld, maar het is een zeer eenvoudige keuze die we allemaal kunnen maken. Dat betekent niet dat het makkelijk is, allesbehalve; het is ware topsport om ons brein af te leren zich reactief vast te bijten in alles wat ons overkomt. Het is intensieve mentale arbeid om ons bewustzijn te verschuiven van wat ons in die buitenwereld overkomt – ‘wiens schuld is het, hoe los ik het op, wat deugt er niet’ – naar onze binnenwereld – ‘wat ervaar ik, wat gebeurt er met me en wie kies ik te zijn ten opzichte daarvan?’-.

Een meditatieve levenshouding betekent om je heen te kijken, waar te nemen wat er in je gebeurt en te kiezen hoe jij je tot die gebeurtenis wilt verhouden. Jezelf in alle ervaringen die je hebt de vraag te stellen: welke opties heb ik in mijn gedrag, mijn gedachten en mijn houdingen ten opzichte van deze gebeurtenis. Wat vind ik nu op dit moment de hoogste en mooiste versie van mezelf waaraan ik uiting kan geven?

Van een reactief naar een creatief leven

Deze levenshouding maakt ons vrij, het maakt dat wij zelf regie nemen over ons gedrag en zelfs over onze gedachten. Door de keuzeruimte die ontstaat vanuit opmerkzaamheid. Dit maakt het verschil tussen een reactief leven en een creatief leven. Als we deze opmerkzaamheid bewust en langdurig in ons systeem brengen, wordt de waarnemersrol onze eerste natuur, onze primaire reactie, wat ons een enorme macht en onafhankelijkheid schenkt in alle situaties.

Op deze manier onthechten we ons van onze verhaallijn, het dramaniveau van ons leven, waarin we gelijk hebben, boos zijn, onterecht behandeld worden, of verdrietig, angstig of zelfs wanhopig zijn. We pakken de macht terug, door zelf de verantwoordelijkheid te nemen in het kiezen hoe we reageren. Vanuit deze geesteshouding is er niets om bang voor te zijn, maar richt je je erop je angst waar te nemen en het beter te willen begrijpen. Het gaat er niet om of je gelijk hebt, of wiens schuld het is dat je boos bent, je bent er op gericht op te merken wat boosheid doet met je en hoe jij je ertoe wenst te verhouden.

De kunst van menswording

Deze houding, ons Zelf te verheffen boven onze emoties, gedachten en primaire reacties, dit is naar mijn idee ‘de kunst van het mensworden’. Het is ons streven naar ware vrijheid, naar puur onszelf zijn. Loskomen van de laag van de omstandigheden, en ons begeven naar de laag van onze innerlijke mogelijkheden.

Want wat betekent vrijheid voor ons als we geleid worden door emoties die ons overkomen, of gedachten en reacties naar aanleiding van wat zich voordoet in onze omgeving? We worden bepaald door externe omstandigheden waar ons ego op reageert, dat heeft niets te maken met authenticiteit en zelfbeschikking. Dat is geen leven, we worden geleefd.

De kunst van menswording houdt naar mijn idee in, onze automatische instinctmatige neigingen van onze gedachten en emoties te overstijgen, zodat we handelen op het niveau waarop we werkelijk creëren, bijdragen aan een volgende, meer bewuste en hogere versie van onszelf.

24
jul
2017
7

Kern-Colleges

In oktober 2017 start er weer een reeks Kern-colleges. Ditmaal online.

Thema’s als -de psychologie van het bewustzijn- meditatie als levenshouding- energiefrequenties & emoties – brein & evolutie- zullen onder andere aan bod komen.

Ben je geïnteresseerd in het bijwonen of ontvangen van de Kern-colleges, stuur een mailtje naar: info@kernzaak.com en je ontvangt nadere informatie over data en tijdstippen en inlog.

12
jul
2017
4

Jubileum

Morgen word ik 35 jaar wat betekent dat Kernzaak morgen precies 5 jaar bestaat.

Op mijn 30e verjaardag ontving ik mijn eerste client, in mijn toenmalige appartement 13 hoog, zittend in mijn favoriete oude stoel, uitkijkend over het water.

Ik geloof dat ik nog nooit zo zeker van iets ben geweest als op 13 juli 2012: dit klopt. Alles in mijn systeem viel op zijn plek en er is was een diep weten: dit is wat ik wil, dit is wat ik hoor te doen.

In de afgelopen jaren heb ik het voorrecht gehad dat honderden mensen mij in vertrouwen namen over de belangrijkste thema’s, vraagstukken en geheimen in hun leven. Me dat nu beseffend terwijl ik dit opschrijf, geeft me kippenvel: wat een geschenk.

Hoe hou je het vol?

Soms vragen mensen me, hoe hou je het vol? Om dagelijks van mensen te horen dat ze in de put zitten, wanhopig of depressief zijn en zich geen raad weten met zichzelf of hun problemen. Ik begrijp die vraag maar het is allesbehalve een opgave.

What flows through you, comes to you

Ooit las ik ergens de zin: “What flows through you, comes to you”. Wat je aan een ander geeft, schenk je aan jezelf. Wat vanuit jou gaat naar een ander, stroomt door je heen. Dat kan niet anders. Daarbij, je kunt niet delen wat je niet bezit. Dus het delen van inzicht, begrip en mededogen, is impliciet de boodschap aan jezelf – hierover beschik ik, dit vermogen bezit ik. Daar jezelf dagelijks aan te herinneren is pure rijkdom. Daarom houd ik het vol. Mijn werk gaat niet over problemen van mensen, het gaat over het vermenigvuldigen van inzicht, kennis, wijsheid, opluchting, frisse moed, een nieuwe kijk of een ontlasten van pijn of verdriet. Menselijke problemen zijn enkel een aanleiding, een directe stuwkracht naar een leven vanuit een hoger bewustzijnsniveau dat ligt te wachten om door hen geleefd te worden.

Deliverables

Vorige week zat ik te praten met een HR director. Hij vroeg me: “wat zijn je deliverables?” Mijn deliverables. Dat zette me aan het denken. Helemaal in het kader van mijn jubileum, leek het me goed om het antwoord op deze vraag opnieuw heel scherp te krijgen. Want deliverables betekent in gewone mensentaal: wat kom je me brengen? Wat heb je me te bieden?

Mijn antwoord is: ‘Jezelf’. En dan bij uitstek de mooiste, hoogste en meest echte versie van jezelf. Die versie die van binnenuit wacht tot jij je er bewust van wordt.

Na 5 jaar gesprekken en therapieën, is mijn focus meer verschoven van de buitenkant, naar de binnenkant. Van het analyseren, oplossingen aanreiken en het duiden van problemen, naar de binnenwereld van mensen, hun persoonlijke belevingswereld. Daar ligt namelijk de oorsprong van alle ervaring van die buitenwereld. En in die innerlijke ervaring ligt ook de mogelijkheid om onszelf te transformeren en te overstijgen. Om zo de mooiere en hogere versies van onszelf te worden. In die zin ligt -naar mijn mening- in onze binnenwereld ook de potentie tot onze volgende evolutionaire stap, de stap verder in onze vervolmaking in ons mens-worden. Ervan uitgaande dat het nog lang niet klaar is met onze evolutie reis waar we ooit miljarden jaren geleden als weekdiertjes aan begonnen toen we de zee uit kropen.

Het binnenste buiten

Heel mooi vind ik het om te zien dat ook de wetenschap deze stap naar de binnenwereld meer en meer zet. In mijn studie tijd kreeg ik vooral veel onderwijs over hoe mensen zich gedragen, wat ze zeggen, of hoe ze denken- het kijken naar effecten en de symptomen, de uiterlijk waarneembare dingen van de mens.

En nu, zo’n 15 jaar later is er ook steeds meer onderzoek dat zich richt op de oorsprong van deze uiterlijkheden: ons bewustzijn. Amerika loopt uiteraard voorop met dit onderzoek zoals het Heartmath Institute of Institute of Noetic Sciences. In hun onderzoeken gaat het over het in kaart brengen van onze binnenwereld, een soort Planet Earth maar dan van ons innerlijk landschap. Hun onderzoek is gericht op ons diep-weten, onze gut-feelings, onze inspiratie, intuïtie en betekenisgeving. Ze exploreren de onbegrensde krachten en mogelijkheden van onze geest en de invloed daarvan op onze materiële wereld. Ze doen experimenteel onderzoek naar de potentie van ons brein, het voorspellend vermogen van ons hart en onze tot nu toe ongekende mogelijkheid tot zelfheling en persoonlijke transformatie.

Een ongelofelijk boeiend landschap vind ik dat, en daar ligt voor mij ook de focus de komende 5 jaar. Met als deliverable om mensen nog meer aan zichzelf terug te geven, door toename aan inzicht, regie en verantwoordelijkheid over de oorsprong van hoe die externe wereld zich aan ons voordoet: de eigen binnenwereld.